Izložba slika Ljiljane Kolundžić

12963871_10205850371930685_4830236733616113831_nIzložba slika Ljiljane Kolundžić biće otvorena u ponedjeljak, 18. aprila 2016. godine u 19 sati u Galeriji SULUJ u Beogradu (Terazije 26/II).

Umjetnica će se predstaviti sa 25 radova u kombinovanoj tehnici. Slike su rađene u periodu 2015-2016. godine.

Ljiljana Kolundžić završila je Nastavnički fakultet u Nikšiću 1987. god. – odsjek likovno. Diplomirala je slikarstvo na cetinjskom Fakultetu likovnih umjetnosti 1993 god. u klasi Dragana Karadžića. Na istom fakultetu, magistrirala je slikarstvo 2007. godine. Član je Udruženja likovnih umjetnika Crne Gore od 1994. godine. Do sada imala deset samostalnih i učestvovala na vise od 40 kolektivnih izložbi u zemlji i inostranstvu.  Bavi se pedagoškim radom.

SAMOSTALNE  IZLOŽBE :
1994. Galerija ”Doma omladine”, Podgorica
1994. Galerija ”Josip Bepo Benković”, Herceg Novi
1994. Galerija ”Ljetnikovac Buća”, Tivat
1994. Galerija “Dekatera”, Kotor
1995. Izložba crteža  “Moderna galerija”, Podgorica
1996. Gimnazija Petar I P.Njegoš, Danilovgrad
2000. “Moderna galerija”, Podgorica
2008. Izložba crteža Blues bar, Podgorica
2010. Galerija  ,,Centar” Centra savremene umjetnosti, Podgorica
2010. Galerija Centra za kulturu – Rsojevica, Danilovgrad

NAGRADE :
1988. Druga nagrada za slikarsvo na Jugoslovenskom konkursu povodom 25.maja
1997. Nagrada  za slikarstvo “Pivo Karamatijević”
1998. Nagrada za slikarstvo ”Mlada crnogorska umjetnost”
2008. Nagrada “Ismet Mujezinović” mladom autoru na XIII Internacionalnom bijenalu  – festivalu portreta – crtež i grafika, Tuzla, Bosna i Hercegovina.

Melanholija,  mediteranska

 

U okviru savremene regionalne umetničke scene jasno se izdvajaju dve velike struje- eksperimentalno avangardna koja se radikalno distancira od tradicionalnih likovnih medija tražeći u sintezi sa vremenskim umetnostima nove puteve svog iskazivanja i ona, koja u kontinuitetu sa posleratnom visokom modernom, nastavlja njene puteve kroz 21. vek. Ova potonja struja često kritički obeležavana kao anahrona, zapravo čuva tekovine  revolucionarnog veka iza nas, čistotu i estetičku određenost, disciplinu “likovne discipline”, tražeći neke nove odrednice i teme unutar kompleksne ljudske egzistencije posttehnološkog sveta. I dok se prva bavi kritičkim  provokacijama, etičkim i javnim delovanjem, druga neprikosnoveno drži ljudsku individualnost i intimu kao svoje polazište i krajnji ishod.

Opus crnogorske slikarke srednje generacije Ljiljana Kolundžić (1968), može, bez ikakve dileme, da se posmatra kao vid kontinuuma sa minimalističkim intimizmom velikog sunarodnika Cvetka Lainovića, ali i poetikom Gabrijela Stupice. Ne radi se o pukoj zanesenosti mlađe generacije veličinom, sjajem i posebnošću slikarskih rečnika, niti o usvajanju poetike koja je, budući povezana sa krajnje individualizovanim likovnim iskazom, potpuno samostalna i usko povezana sa potpuno različitim  polazištima. U Lainovićevom slučaju to su dematerijalizovani aktovi, odnosno njihovi beztelesni obrisi u isto tako lebdećem ambijentu, istrgnutom iz konteksta svakodnevnice. U centru interesovanja Kolundžićeve nije ni jedno ni drugo, već potpuno apstrahovano od vremena, atmosfere,  arhitektonskog ili prirodnog okruženja – unutarnje stanje persone, izloženo, poput izvrnute kože na slikarskom platnu, no ipak tajanstveno i zakopčano nevidljivim kopčama duha ka unutra…

Njeni likovi, uglavnom ženski, niti su veseli niti zastrašujuće tužni ili bilo kako drugačije ostrašćeni, sa Disovskim “…očima izvan svakog zla…“ ili očima koje se jedva promaljaju kao crta, tačka, gotovo ništa ali ipak postojeće na tkivu lica, vibrantne.. . Poput seni nas samih, likovi deluju poznato ali i otuđeno, imobilisano i vibrantno u isto vreme,  plutajuće u sopstvenom svetu izvan svih obrisa poznatih svetova. Ako je moguće ikako dohvatiti obličja kontemplacije onda su ove predstave njena najpročišćenija vizija koja, u krajnjem, i nema polnost, bez obzira na vidljive oznake ženstvenosti. I mnogo dalje se pokrećemo od vizije, ka apstrakciji melanholije mediteranskog i uopšte čoveka obitavajućeg uz mora, one iz koje su proizašla velika umetnička i filozoska dela. Možda je odgovor u paradoksu egzistencije u opojno prelepom ambijentu plavetnila, sunca, svetlosti, flore, biće se po nekom  kontrapunktu okreće sebi, sobstvu, zamoreno od buke sveta i napetosti čula. Svedenost palete na varijacije bele, svetlog okera i akcenata crvene, uz izuzetno promišljeno kolažiranje neslikarske materije (čipke, drveta, traka), čak i delova sopstvenih slika, kao svojevrsni napred-nazad rakovski umetnički paradoksalni hod u vremenu, deo su suptilno razrađenog umetničkog projekta. Mada po akcesorijumu i tananosti obrisa vode, u primarnim slojevima čitanja ka  feminilnom kontekstu dela, ova bića obitavaju izvan  Raja ili Pakla, bez volumena i polnosti, naprosto izranjajući  iz slikarske površine kao seni jednog sveta sačinjenog od  svetlosti i beline. Njihovo čipkasto nežno tkivo uvodi nas u specifičnu metaforu opsesivnog kružnog  toka veličanstvene Melanholije – majke duhovnosti i stvaralaštva  svedenih i enigmatičnih formi, pročišćenih do granica do kojih stižu samo odabrani među nama.

Februar 2016

Mirjana Bajić, istoričarka i teoretičarka umetnosti

Advertisements
Categories: Хроника

Kretanje članaka

Zatvoreno za komentare.

Blog na WordPress.com.

%d bloggers like this: